a

Facebook

Twitter

Copyright 2020 Crisis Consulting
All Rights Reserved.

501 204 983

Skontaktuj się z nami

Facebook

Twitter

Search
Menu

a

Alienacja Rodzicielska

Zinstytucjonalizowana Zbrodnia przeciwko Prawom Dziecka

Oferujemy kompleksową ochronę praw dziecka. Prawa do spokojnego rozwoju w miłej atmosferze i wzajemnym zrozumieniu.

Drogi Rodzicu,

Może jeszcze o tym nie wiesz, dlatego pozwól że pokrótce Cię poinformuję: dobro dziecka jest dobrem najwyższym „sumum bonum”, zawsze i bez wyjątku!

Nie interesujesz nas Ty, ani Twój partner lub partnerka, interesuje nas tylko i wyłącznie dobro waszego potomstwa. Jeżeli wykorzystujesz sądy i instytucje państwowe do wyrządzenia krzywdy własnemu dziecku, to wzywamy Cię: zaprzestań w tej chwili, ponieważ pożałujesz gdy wejdziemy do gry. Pożałujesz Ty i wszystkie instytucje państwowe, które przyłożyły do tego rękę. Doprowadzimy przy użyciu sądu do przebadania Ciebie przez psychiatrę. Pamiętaj, nam sądy nie odrzucają wniosków ani dowodów w postaci nagrań audio i video, a tym bardziej wniosków o przebadanie rodzica-alienatora i całej jego rodziny, która ma kontakt z dzieckiem. Mecenas rodzica-alienatora też spotka się z przykrymi konsekwencjami, ale o tym porozmawiamy na wokandzie.

Wspomniane wyżej Dobro Dziecka jest dobrem najwyższym. Jeżeli jesteś sadystą/sadystką, znęcasz się nad rodziną, stosujesz przemoc psychiczną – to pójdziesz siedzieć. Pozbawimy Ciebie praw rodzicielskich, abyś nie mógł dłużej krzywdzić dziecka.

Masz potomstwo, to zachowuj się jak odpowiedzialny rodzic, nie alienuj i nie znęcaj się. Chowaj dzieci w miłości i zrozumieniu, ponieważ inaczej możesz ponieść daleko idące konsekwencje. Pamiętaj: lepiej mieć dwa domy pełne miłości, niż jeden przepełniony chciejstwem i nienawiścią.

Teraz do rzeczy:

Alienacja rodzicielska (ang. parental alienation, PA) jest to zespół świadomych lub nieświadomych zachowań stosowanych przez głównego opiekuna oraz inne osoby i instytucje w działaniach mających doprowadzić do wykluczenia z życia dziecka drugiego rodzica, prowadzących do powstawania zaburzeń w relacji pomiędzy dzieckiem, a co najmniej jednym z rodziców, w sytuacji rozpadu rodziny lub jej nieprawidłowego funkcjonowania. Rodzic alienujący dziecko manipuluje strachem i lękami dziecka, stosuje szantaż emocjonalny, utrudnia kontakty z drugim rodzicem i podejmuje szereg innych negatywnych działań. Indukowane są w dziecku negatywne emocje, postawy i przekonania wobec drugiego rodzica.

Alienacja rodzicielska nie jest zdefiniowana w polskim prawie. W sądowej praktyce w dalszym ciągu zbyt często mówi się „konflikcie rodzicielskim” lub „konflikcie w rodzinie”, sugerując, że za ten stan rzeczy odpowiedzialni są w równym stopniu oboje rodzice. Zgodnie z wytycznymi Unii Europejskiej najlepszym rozwiązaniem forsowanym również w polskim ustawodawstwie jest mediacja lub terapia rodzinna, bądź rodzicielska. Postulat ten często pozostaje tylko utopią. Skutek jest taki, że problem niejednokrotnie trwa latami a ofiarami takiej sytuacji są  przede wszystkim dzieci i ich zdrowie psychiczne.

Amerykański psychiatra sądowy dr Richard Gardner zdefiniował zespół alienacji rodzicielskiej (także: syndrom oddzielenia od opiekuna, inaczej PAS, ang. Parental alienation syndrome lub syndrom Gardnera), nad którym później prowadzono dalsze badania. Jedną z placówek, w której były kontynuowane do 2009 roku badania nad problematyką PAS był Instytut Ekspertyz Sądowych im. prof. dr Jana Sehna, podległy polskiemu Ministerstwu Sprawiedliwości. Podczas badań prowadzonych w IES zarekomendowano jego użyteczność między innymi w „ustalaniu źródeł zaburzeń, ocenie nasilenia objawów i przewidywania konsekwencji dla dalszego rozwoju dziecka”. W kwietniu 2008 roku Departament Sądów Powszechnych polskiego Ministerstwa Sprawiedliwości rozesłał do prezesów sądów apelacyjnych, z prośbą o rozesłanie jednostkom podległym, pismo w którym min. wskazał, że akceptowane jest powoływanie się przez biegłych na objawy i zależności wynikające z relacji pomiędzy głównym opiekunem a dzieckiem, opisane jako PAS.

PAS w pierwotnej wersji określał różne zaburzenia występujące u dziecka, które w trakcie rozwodu rodziców jest czynnie angażowane w potępianie i krytykowanie jednego z rodziców (zazwyczaj tego, który nie mieszka w domu). Krytyka ta jest najczęściej nieuzasadniona, zarzuty są albo nieprawdziwe, albo znacznie wyolbrzymione. W drastycznych przypadkach miłość, szacunek, przywiązanie do oczernianego ojca czy matki ulegają bezpowrotnie zniszczeniu. Zostają zastąpione przez wrogość, niechęć, pogardę. Stosowane wobec dziecka metody (pranie mózgu: manipulacja, szantaż emocjonalny, indoktrynacja) powodują daleko idące konsekwencje dla psychiki. Celem tych działań jest zaburzenie relacji dziecka z drugim rodzicem. Dziecko ma poczucie wyobcowania, negatywną samoocenę, problemy z tożsamością i autonomią, a w życiu dorosłym – trudności z nawiązaniem bliskich relacji, depresje, stany lękowe, fobie, łatwo się uzależnia.

PAS występuje w formie łagodnej, umiarkowanej i ostrej. Obecnie w definicji amerykańskiego specjalisty z zakresu psychologii sądowej Marca J. Ackermana PAS określa się jako zjawisko „podobne do zaburzenia prezentowane przez dziecko, które pod wpływem manipulacji ze strony jednego z opiekunów, zwykle pełniącego pierwszoplanową rolę w wychowaniu dziecka, przesadnie krytykuje i dewaluuje drugiego opiekuna, nie przejawiając przy tym poczucia winy i wstydu, a niezbędnym warunkiem stwierdzenia zaburzenia jest przekonanie dziecka, że wyraża własną opinię”. Objawy są następujące:

  • dziecko jest przyporządkowane do alienującego rodzica (tego, który sądownie uzyskał prawo do opieki) i pod jego wpływem oczernia rodzica odtrąconego,
  • powody oskarżenia są często błahe, wymyślone lub wręcz absurdalne,
  • złość na odrzucanego rodzica jest bezdyskusyjna, pozbawiona uzasadnienia,
  • dziecko twierdzi, że samo podjęło decyzję o odrzuceniu drugiego rodzica, co fachowo nazywa się fenomenem niezależnego myśliciela,
  • dziecko odruchowo wspiera rodzica, z którym na stałe mieszka,
  • dziecko nie ma poczucia winy, lekceważąc uczucia odrzuconego rodzica,
  • stwierdzenia dziecka odzwierciedlają język i styl myślenia oskarżającego rodzica,
  • złość rozszerzana jest stopniowo na dalszą rodzinę oraz osoby związane ze znienawidzonym rodzicem.

Brak legalnej definicji zjawiska alienacji rodzicielskiej , nieznajomości zagadnienia i jego negatywnych konsekwencji dla rozwoju dziecka nie oznacza, że rodzice alienowani od dziecka nie mają skutecznych instrumentów do walki z rodzicem-alienatorem. W pierwszej kolejności alienowany od dziecka rodzic musi uregulować kontakty z dzieckiem. Jeżeli rodzice nie są w stanie porozumieć się w tej sprawie nie pozostaje im nic innego jak zwrócić się do sądu rodzinnego z wnioskiem o uregulowanie kontaktów z dzieckiem. Składając wniosek do sądu rodzinnego warto zadbać o zabezpieczenie kontaktów na czas toczącego się postępowania. Sądowe uregulowanie kontaktów nie oznacza zażegnania problemu. Rodzic-alienator nadal robi co może, aby kontynuować swoje zachowanie szkodliwe dla dziecka. Rozwiązaniem jest tzw. egzekucja kontaktów, czyli sądowne dochodzenie realizacji orzeczenia sądu dotyczącego kontaktów rodzica z dzieckiem. Niestety procedura jest długa i także nie daje gwarancji, że rodzic, który utrudnia kontakty, zacznie respektować orzeczenie. Dlatego W pierwszym etapie należy wystąpić do sądu o zagrożenie rodzicowi-alienatorowi karą finansową za każdy przypadek naruszenia orzeczenia sądu. W drugim etapie sąd wymierza karę. Jej wysokość uzależniona jest od ilości naruszeń (stosuje się tu prosty wzór: kwota wskazana przez sąd w pierwszym etapie przemnożona przez ilość incydentów).

Kara finansowa – co do zasady – mobilizuje rodzica, który utrudnia kontakty. Jednakże bywa, że rodzic-alienator unika zapłaty zasądzonej przez sąd kary finansowej. Wówczas – jak w każdej sprawie o zapłatę – należy skierować sprawę do komornika. W tym celu trzeba zadbać o nadanie postanowieniu tzw. klauzuli wykonalności a następnie skierować do komornika wniosek o wszczęcie egzekucji.
Zdarzają się też takie sytuacje, w których rodzic utrudniający kontakty „liczy się” z wydatkiem w postaci kary finansowej i w dalszym ciągu łamie orzeczenie sądu. Jednakże z treści art. 111 § 1 KRO wynika, jeżeli rodzice nadużywają władzy rodzicielskiej, sąd opiekuńczy pozbawi rodziców władzy rodzicielskiej. A uporczywe utrudnianie drugiemu rodzicowi kontaktów z dzieckiem oraz buntowanie dziecka przeciwko rodzicowi niewątpliwie stanowi nadużycie władzy rodzicielskiej. Władza rodzicielska może zostać ograniczona np. poprzez dozór kuratora bądź poprzez obowiązek podjęcia terapii, mającej na celu uświadomienie rodzicowi, który utrudnia kontakty, że dzieje się to z ogromną krzywdą dla dziecka.

Gdy zauważysz u dziecka objawy PAS, a lekarz psychiatra je potwierdzi, poproś go o wystawienie adekwatnego zaświadczenia dotyczącego Waszej wspólnej wizyty oraz potwierdzające stan zdrowia dziecka, a także oczywiście wykup przepisane leki dla dziecka, na co należy również wziąć rachunek dla celów dowodowych. Zastosuj się również do zaleceń dr Richarda Warshaka (“Divorce Poison”):

  • Zawsze zabieraj dziecko, zgodnie z wyznaczonym harmonogramem, nawet wtedy kiedy jest to bolesne i nawet gdy wiesz, że dziecko będzie niedostępne,
  • Gdy będziesz z dzieckiem koncentruj się na pozytywnych zachowaniach, przyjemnych dla dziecka,
  • Spróbuj nie sprzeczać się z dzieckiem i stawać się defensywnym wobec niego. Skoncentruj się raczej na otwartym rozmawianiu o obecnych przeżyciach dziecka niż na tym co ono usłyszało,
  • Jeśli to możliwe zdobądź doradcę dla dziecka, najlepiej doradcę przeszkolonego w postępowaniu w takiej sytuacji,
  • Zbuduj sieć pomocy – doradców, duchownych, przyjaciół, rodziny, grup wsparcia i organizacji społecznych,
  • Gromadź tak dużo informacji o problemie ile tylko możesz,
  • Postaraj się współpracować konstruktywnie z drugim rodzicem albo bezpośrednio albo na drodze mediacji,
  • Pracuj nad poprawą swoich rodzicielskich umiejętności,
  • Aktywnie angażuj się w dostarczanie informacji profesjonalistom pracującym z Twoim dzieckiem,
  • Postaraj się kontrolować Twoją złość i zachowaj spokój.

Wprowadź do gry prokuratora. Wiedz, że alienacja rodzicielska jest formą przemocy psychicznej, tj. przestępstwa stypizowanego w art. 207 § 1 Kodeksu karnego, który stanowi, iż Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Stopień uszczerbku doznanego przez dziecko decyduje o kwalifikacji prawnej zachowania sprawcy, a tym samym wysokość grożącej kary. Ciężki uszczerbek na zdrowiu opisano w art. 156 § 1 k.k. Zgodnie ze wskazanym przepisem jest m. in. spowodowanie trwałej choroby psychicznej. Zgodnie z art. 157 § 1 k.k. Kto powoduje (…) rozstrój zdrowia, inny niż określony w art. 156 § 1, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

a

Najtwardsi Prawnicy Wyegzekwują Twoją Wolę

Instytucje Państwowe są zobligowane USTAWOWO oraz przez PRZEPISY PRAWA MIĘDZYNARODOWEGO do poszanowania Twoich praw, Twojej osoby i Twojego Majątku

Katastrofa Ekonomiczna Doradztwo Finanse

Myśl mądrze o kapitale

Pomoc Prawna w sprawach trudnych

Agresywne metody

Nadzór Medialny Nad Sądami i Urzędami

Dziennikarstwo śledcze

Ktoś chce Cię okraść? Urzędnik Złamał Prawo? Sąd dopuścił się uchybień?

Dowiedź się więcej na temat patologii w wymiarze sprawiedliwości, organów ścigania na naszym blogu oraz w mediach społecznościowych

Ścigamy przypadki łamania prawa obywatela przez instytucje państwowe. Prawo jest dla obywatela, nie odwrotnie.

Dowiedz się więcej